کتاب فلسفه تنهایی اثر لارس اسونسن نشر نو

احساس تنهایی، احساسی است که همگی مان از کودکی با آن آشنا هستیم، از آن روزی که انگار همه همبازی داشتند غیر ما؛ از آن شبی که در غم تنهایی گذراندیم، هرچند خیلی دلمان می خواست همراه و همدمی داشته باشیم؛ از آن مهمانی که در آن هیچ کس را نمی شناختیم و دور و برمان پر از آدم هایی بود که سخت گرم صحبت با هم بودند؛ از آن شبی که کنار همدم مان به خواب رفتیم اما می دانستیم که دیگر همدم یکدیگر نیستیم. این کتاب شامل هشت فصل تحت عناوین جوهر تنهایی، احساس تنهایی، چه کسانی احساس تنهایی می کنند، تنهایی و اعتماد، تنهایی دوستی و عشق، فردگرایی و تنهایی، خلوت گزینی، احساس تنهایی و مسئولیت است. در پیشگفتار این کتاب آمده است: تقریبا هرآنچه گمان می بردم درباره تنهایی می دانم خلاف از آب درآمد. گمان می بردم مردها تنهاتر زن ها هستند، گمان می بردم آدم هایی که احساس تنهایی می کنند منزوی تر ا ز بقیه آدم ها هستند. فکر می کردم افزایش چشمگیر آنهایی که در خانه های مجردی زندگی می کنند قطعا تاثیر چشمگیری بر شمار آدم هایی که احساس تنهایی می کنند دارد. فکر می کردم رسانه های اجتماعی چون جایگزین معاشرت های عادی شده اند آدم ها را تنهاتر کرده اند. و البته فکر می کردم احساس تنهایی را، با آنکه پدیده ای ذهنی است، در بستر محیط اجتماعی بهتر می توان درک کرد تا با پرداختن به خصلت های فردی. گمان می بردم بالاترین درجات احساس تنهایی را در کشورهای اسکاندیناوی می توان جست و یافت و کلا شمار آدم هایی که احساس تنهایی می کنند رو به افرایش دارد...