کتاب تمرین نیروی حال (آموزه های ضروری مراقبه و تمرین هایی از نیروی حال) اثر اکهارت تول نشر آزرمیدخت

آگاهی دوباره به وجود و ماندن در آن حالتِ «شناخت احساسی »، روشن بینی خوانده می شود. واژۀ روشن بینی نوعی دستاورد فراانسانی را به ذهن می رساند و نفس ، این نقش را دوست دارد. در حالی که روشن بینی حالت طبیعی احساس وصل با وجود است ، ارتباط با چیزی بی کران و فناناپذیر که در نهایت شگفتی ، ذات شخص است و در عین حال بسیار عظیم تر از اوست . روشن بینی ، یافتن طبیعت حقیقی خویش در ورای نام و شکل است . ناتوانی در حس کردن این اتصال ، توهم جدایی از خود و دنیای اطراف را پدید می آورد. آنگاه آگاهانه یا ناآگاهانه خود را به صورت ذره ای تک و تنها می بینید، ترس پدیدار می شود و تضادهای درونی و بیرونی امری عادی به نظر می رسند. بزرگ ترین مانع در راه تجربۀ حقیقت اتصال ، یکی شناختن خود با ذهن است که موجب می شود فکر، غیر ارادی گردد. قادر نبودن به توقف فکر، گرفتاری وحشتناکی ست ، اما از آنجا که تقریباً همه از آن رنج می بریم ، متوجه آن نیستیم و آن را حالتی متعارف می پنداریم . سر و صدای بی وقفۀ ذهن مانع از آن می شود که قلمروی آرامش درونی را که از وجود جدا نیست ، بیابیم . این همهمه یک «خودِ توهمی ذهنی » را شکل می دهد که سایه ای از ترس و رنج بر ما می گستراند. خود را با ذهن یکی انگاشتن ، پرده ای غیر شفاف را از مفاهیم ، برچسب ها، تصاویر، واژه ها، داوری ها و تعریف ها به وجود می آورد که راه را بر همۀ روابط حقیقی سد می کند. این پرده بین شما و خودتان ، همنوعانتان ، طبیعت و خدا قرار می گیرد.