کتاب سینما و نقاشی اثر آنجلا داله واکه انتشارات خوانه

همدستیِ سینما و نقاشی بیشتر مثلِ عملیاتِ تفریق است تا عملیاتِ جمع، ازاین رو که دیدِ بیرونی را به درونِ احساس، تفکر و انتزاع هدایت می کند. بنابراین، تلاقیِ پرده ی سینما و بومِ نقاشی امرِ رؤیت ناپذیر را رؤیت پذیر می کند و غایب را بر حاضر ، و ذهن را بر بدن ارجح می شمارد. هرچند برخی بر این باورند که فیلم با تاریخِ هنر ارتباطی ندارد، واقعیت این است که اغلبِ فیلم سازان برای شکل دهی یا غنی ساختنِ معنای آثارشان از نقاشی ها بهره می برند. در نتیجه، تاریخِ هنر در فیلم نهفته است، گرچه نقاشی با احضارِ هنرِ متعالی و خلاقیت، به جای تکنولوژی و فرهنگِ توده ای، یک ابژه ی ممنوعه ی میل برای سینما برمی سازد. رابطه ی عشق و نفرت میانِ سینما و نقاشی به واسطه ی گرایشِ تاریخِ هنر به فراتررفتن از مرزهای متن یا نیتِ فیلم ساز به مراتب پیچیده تر هم شده است. پرداختن به رابطه ی این دو هنر، بیش از آن که مطالعه ی ارجاعات در فیلم باشد، زیباییِ مواجهه ی سینما و نقاشی را آشکار می کند. تلاشِ نویسنده ی «سینما و نقاشی» ریشه در این باور دارد که تاریخِ هنر به مثابه ی یک نظامْ دیگر نمی تواند از مطالعاتِ سینمایی چشم بپوشد، چراکه ظهورِ سینما معنای واژه ی «هنر» و معنای واژه ی «تاریخ» را برای همیشه تغییر داده است.