کتاب صندلی خالی اثر رها حسینی نشر متخصصان

این دل نوشته ها بازتابی از تلاش من برای یافتن و ساختن معنای جدیدی در جهانی هستند که پس از تجربه ی فقدانی عمیق، برایم خالی، بی صدا و بی معنا جلوه می کرد. زمانی که همه چیز فرو ریخت، ناچار شدم از نو بسازم، نه فقط خودم را، بلکه تمام تعاریفم از زندگی، عشق، امید و حتی رنج را. این نوشته ها تلاشی اند برای جان بخشیدن به آن سکوت سرد، و نشان دادن این که حتی در دل تاریک ترین شب ها، نوری کم سو می تواند مسیر بازسازی را روشن کند. واژه ها برایم پنجره ای شدند به دنیای تازه ای که در آن، درد فقط پایان نبود، بلکه آغازی برای فهمی عمیق تر و انسانی تر از هستی بود. با هر چالشی که روبه رو شدم، آموختم که می توان برخاست، دوباره ساخت، و معنایی نو برای زندگی پیدا کرد. امیدوارم این شعرها نه تنها بازتابی از این مسیر شخصی باشند، بلکه در دل هر خواننده ای جرقه ای روشن کنند؛ جرقه ای برای پرسش از خود: «من چطور می توانم برخیزم؟ چگونه می توانم در مسیر بازسازی و پیداکردن امید پیش بروم؟» شاید پاسخ این پرسش، آغازِ راهی نو باشد. این دلنوشته ها حاصل سفری هستند در دل تاریکی، در میان ویرانه های احساسی که پس از یک فقدان بزرگ بر جای مانده اند. هر واژه، سنگی ست در ساختن دوباره ی معنایی که فرو ریخته بود. در جهانی که همه چیز بی صدا و بی جان شده بود، این نوشته ها فریادی اند از دل سکوت، تلاشی برای معنا بخشیدن به لحظاتی که دیگر معنایی نداشتند. اما در همین تاریکی، کورسویی از امید را یافتم؛ نوری که یادآور شد حتی در شب های بی پایان، طلوعی ممکن است. این نوشته ها، دعوتی اند برای خواننده تا نگاهی به درون خود بیندازد و بپرسد: آیا هنوز می توان برخاست؟ آیا می توان از دل شکست، بنای تازه ای برای امید ساخت؟ من باور دارم که می شود در پس هر فقدان، خلأیی شکل می گیرد که گویی همه چیز را به سکوت و بی معنایی می کشاند. این دلنوشته ها روایت تلاشی اند برای معنا کردن این خلأ؛ برای ساختن تعریفی نو از بودن، در جهانی که ناگهان بی جهت شده است.