کتاب دو امام مجاهد اثر آیت الله خامنه ای انتشارات انقلاب اسلامی

مقدمه: کتاب دو امام مجاهد مشتمل بر شش گفتار از آیت الله خامنه ای است که در سالهای 51 و 52 ایراد شده است. دو گفتار اوّل کتاب، شامل دو سخنرانی ایشان در فروردین سال 51 است که در حسینیّه ی ارشاد تهران انجام شده است. معظّمٌ له در این دو جلسه که به مناسبت ایّام شهادت امام حسن(علیه السّلام) در آخر ماه صفر برگزار شده، علاوه بر شرح نظریّه ی «انسان 250ساله» به جایگاه والا و مهمّ امام حسن(علیه السّلام) در این دوران و چرایی دست کشیدن از جنگ و علل پذیرفتن آتش بس و بیان تفاوت شرایط امام حسن و امام حسین(علیهماالسّلام) پرداخته اند. گفتار سوّم تا پنجم اثر، اختصاص به سه سخنرانی ایشان در شب تاسوعا، عاشورا و شام غریبان محرّم 1394 هجری قمری (مصادف با بهمن 1352) با موضوع «تحلیل قیام حسینی» دارد. این سه سخنرانی در مسجد کرامت مشهد ایراد شده اند. ایشان در گفتار سوّم به اهمّیّت آشنایی با علّت قیام امام حسین(علیه السّلام) و طرح برخی از نظریّات اشتباه و ناقص در این زمینه میپردازند و با تأکید بر ماهیّت انقلابی داشتن حرکت ایشان، بحث را به پایان میبرند. در گفتار چهارم به اهداف قیام حسینی اشاره و برای روشن شدن مطلب به تحلیل ریشه های آن میپردازند ایشان با انقلاب دانستن بعثت پیامبر اکرم(صلّی الله علیه وآله)، دگرگونی هایی را که پس از ظهور پیامبر اسلام در جامعه ی جاهلی آن روز ایجاد شد، برمیشمرند. معظّمٌ له اهمّ اهداف پیامبر را، گستراندن تفکّر توحیدی و نفی عبودیّت طواغیت، از بین بردن اختلافات طبقاتی و ناعدالتی ها و تکریم انسان میدانند. ایشان با پرداختن به موضوع انحراف جامعه ی اسلامی از اهداف بعثت، به ترسیم شرایط دوران خلفای سه گانه ی اوّل بویژه خلیفه ی سوّم میپردازند. این گفتار با مرور اجمالی اقدامات امیرالمؤمنین و امام حسن(علیهما السّلام) برای بازگرداندنِ قطار از ریل خارج شده ی جامعه ی اسلامی خاتمه می یابد. در گفتار پنجم پس از مرور سریع مباحث دو گفتار قبل، به دوران امام حسین(علیه السّلام) و اقدامات ایشان اشاره میکنند و بحث مستوفا و مستندی را در این زمینه ارائه میدهند. نکته ی جالب توجّه در این گفتار، قسمت پایانی آن است که با دعوت مخاطب به تفکّر در اهداف قیام امام حسین(علیه السّلام) با نقل داستان «طوطی و بازرگان» همگان را به انقلاب بر ضدّ یزیدیان دعوت میکنند. شایان ذکر است که ایشان پس از آزادی از زندان حکومت طاغوت (22/آبان/1350) به شدّت تحت نظر ساواک بوده اند که گزارش جلسات مختلف ایشان در مساجد و منابر و حوزه، در اسناد ساواک وجود دارد. اهمّیّت شرایط آن زمان برای ایشان به وجهی بود که با وجود بیماری ای که در آن سه روز داشتند، بیش از یک ساعت و ایستاده برای عزادارانی که در مسجد کرامت جمع شده بودند به ایراد سخن پرداخته اند.