كتاب هنگام لاك پشت ها اثر عباس عبدي انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان

آن طرف، تا به ساحل رسیدم، پریدم توی آب و فوری حوری را سر و ته کردم. تا کمرم خیس شده بود. دو نفری که گروهبان نشانی داده بود، در سایه ی جیپ ژاندارمری، روی کنده ی نخلی نشسته بودند و خودشان را باد می زدند. آب پایین بود. سه نفری کلی روی ماسه سنگ ها راه آمدند. راننده به آب زد و خودش را رساند به حوری. آشنا بود، مال میناب و آن طرف ها. کیف چرمی و ساک هایشان را دستم داد. دوبار دیگر برگشت و چلپ چلپ، درحالی که پوتین هایش پر از آب شده بود، مسافرها را عین گونی برنج کول کرد و آورد. هر دو اسلحه بسته بودند. به اولی سلام کردم. اخم داشت و محل نگذاشت. دومی که آمد بدتر. از گرما بود یا هرچی، با خودشان هم قهر بودند. راننده برگشت و از دور، دستی تکان داد و رفت بالا، طرف ماشین. لبه حوری را چسبیدم و چند متری هلش دادم تا آب خور بیش تر. «می شه بشینین جلوتر سرکار؟» نفهمیدم کدام شان گفت: «این جا چشه مگه؟ زودتر راه بیفت بریم!» آن که پیرتر بود بیش تر غر زد. اشاره کردم به موتور که با صدای پت پتش روشن بود. «ته قایق تو گله سرکار… پروانه کار نمی کنه!»