کتاب تسلی بخشی های فلسفه اثر آلن دوباتن انتشارات یوشیتا

برای کاهش شدت طغیان و شورش ما علیه رویدادهایی که با اهداف و مقاصد ما بسیار تفاوت دارند، باید همیشه این مسئله را مد نظر داشته باشیم که قلاده ای دور گردن خود داریم. افراد حکیم و خردمند از ضرورت ها آگاه هستند و به جای آن که با مقاومت بی جا خودشان را خسته کنند، بی درنگ آن را دنبال می کنند. اگر به یک انسان حکیم بگویند که چمدانش در ترانزیت گم شده، ظرف چند ثانیه این واقعیت را می پذیرد. سنکا روایت کرده است که بنیان گذار فلسفه رواقی پس از آنکه اموالش را از دست داد، چگونه رفتار کرده بود: وقتی زنون خبر غرق شدن کشتی را شنید و متوجه شد تمام بارهایش در دریا غرق شده است، بلافاصله گفت: «فورتونا به من امر کرده که فیلسوفی رها از مادیات باشم.» ممکن است این حرف ها به عنوان دستورالعملی برای انفعال و سکوت قلمداد شود که می خواهد ما را ترغیب کند تا در مقابل ناکامی هایی که شاید بتوان بر آن ها فایق آمد، تسلیم شویم. ناکامی می تواند شهامت ما را برای ساختن یک کانال کوچک مانند کانال بورنژر در دره ای به فاصله چند کیلومتر از شمال پون دوگار به طول 17 متر و ارتفاع 4 متر را نیز از بین ببرد. اما نکته ای که سنکا بیان می کند بسیار ظریف تر است. پذیرفتن چیزی در جایگاه امری ضروری، وقتی واقعاً این طور نیست، به اندازه طغیان علیه چیزی که ضروری است، غیرعاقلانه به نظر می رسد. ممکن است به راحتی با پذیرفتن چیزهای غیرضروری و انکار چیزهای ممکن، گمراه شویم، همان طور که با انکار امور ضروری و آرزوی چیزهای غیرممکن، می توان به بیراهه رفت. ایجاد تمایز میان این دو به عهده عقل است.