کتاب هنر گفتگوی آگاهانه اثر چاک ویزنر ترجمه نصیبه دارایی انتشارات آذربیان

به منظور تحلیل و واکاوی داستان های ذهنی خود باید ابتدا توجه مان را به واقعیت ها معطوف کنیم. در دنیایی که پر از داستان های راست و دروغ است، تنها ستون محکمی که می توان به آن تکیه کرد، واقعیت است. در یک دنیای معقول، واقعیت ها انکارناپذیرند. اما ما اغلب فریب داستان ها را می خوریم زیرا واقعیت ها معمولا حقایق تلخی را برملا می کنند که نمی خواهیم یا نمی توانیم آنها را بپذیریم. نظرات شخصی نقش مهمی در گفتگوها ایفا می کنند و حتی از واقعیت ها نیز سبقت می گیرند و این می تواند موجب خودبزرگ بینی طرفین گفتگو شود. نظرات شخصی باید روی زیربنای مستحکمی از واقعیت ها بنا شده باشند، در غیر این صورت ارزشی ندارد. باید دقت کنیم که نظرات سلیقه ای خود را با واقعیت اشتباه نگیریم. وقتی با تعصبات خود کور می شویم، به دنبال دوستان و همکارانی می گردیم که نظرات شان همسو با نظرات ما باشد و افرادی با نظرات مخالف را پس می زنیم. این رویکرد شاید خیال مان را راحت کند اما بسیار بزدلانه است. ساخت موسیقی، یک مثال عالی از تعامل بین همیاری و هم آفرینی است. نوازنده های باتجربه، با هم ساز می زنند، با هم گوش می کنند، و هماهنگی و آمیختگی آنها با هم مثال زدنی است. هیچ یک از نوازنده ها در پی برتری بر دیگری نیست. اثر هنری آنها یک کلیت یکپارچه است که بسیار فراتر از اجزای منفرد آن، و محصول یک هم آفرینی ست. وقتی کنسرت برگزار می شود، همه چیز به نظر آسان می رسد. نوازنده ها هنگام اجرا، در لحظه ی حال حضور دارند، به یکدیگر گوش می کنند، و سازبندی، ضرباهنگ و حس وحال فضا را احساس می کنند. آنچه به ظاهر آسان و بی زحمت در حال اجرا است، در واقع یک هماهنگی عمیق بین ذهن ها، گوش ها، قلب ها و دست هایی است که سمفونی همیاری و هم آفرینی را خلق می کنند. آیا ما هم می توانیم در گفتگوهای خود مثل یک نوازنده گوش کنیم و برای خلق اثری ماندگار با یکدیگر همیاری کنیم؟